Blasphemy

Ι

Όπως το έκανε εμμέσως σαφές ο αρμόδιος Υπουργός όταν αναφέρθηκε στο μπάρμπεκιου της ντροπής, η προτιθέμενη επαναφορά του νόμου περί βλασφημίας αφορούσε εν τέλει την εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και ειρήνης η οποία ωστόσο δεν σχετίζεται, σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον, με τους οπαδούς που μνημονεύουν την Παναγία του παίκτη της αντίπαλης ομάδας και όσους βγάζουν τα απωθημένα τους στο Twitter.

Το Ελληνικό κράτος δε νοιώθει υπαρξιακή απειλή από τον βλάσφημο Έλληνα πολίτη, ανησυχεί σφόδρα ωστόσο για τα προβλήματα που θα προκύψουν από την παρουσία ενός μεγάλου αριθμού νεοεισελθέντων προσφύγων/μεταναστών στη χώρα, πολλοί εκ των οποίων πιστοί μουσουλμάνοι. Κάτι ανάλογο φυσικά συμβαίνει με τον κλήρο καθώς οι φόβοι τους μονοπωλούνται απ’ ότι ονομάζουν ως «Ισλαμοποίηση» της χώρας, και όχι με την όποια απομάκρυνση των ποιμένων από την εκκλησία. 

Παραδόξως, η άρνηση εκ μέρους των liberal πολιτών της χώρας να αντικρύσουν την πραγματικότητα, αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις που δεν ξέφυγαν από την σύνηθη καταγγελία της επιχειρούμενης, σύμφωνα με τους ίδιους, παλινόρθωσης της δεξιάς της δεκαετίας του ’60, ξέχωρα ότι αποτελεί άστοχη πολιτική ανάλυση, 

ο αντί-liberal άνεμος που πνέει στη χώρα, δεν εμπνέεται αποκλειστικά από τα πεπραγμένα της δεξιάς μισό αιώνα προηγουμένως, εμπνέεται από τη μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης αλά Γαλλικά, λοξοκοιτάει στις αυταρχικές δημοκρατίες της Ε.Ε. (τύπου Ουγγαρία, Πολωνία), αφουγκράζεται τον Σαλβίνι, ας μην ξεχνάμε και τον Πρόεδρο Trump και τον Steve Bannon από το ‘Breitbart generator’ του οποίου μοιάζει να ξεπήδησε ο Μπογδάνος, πιθανόν ο ιδανικός υποψήφιος για να ενσαρκώσει (και να πουλήσει) τον alt-right ανθρωπότυπο στην Ελληνική του έκδοση, 

επιπλέον, απο-υποκειμενοποιεί τους πρόσφυγες/μετανάστες, τους μετατρέπει από ανθρώπους με ιδέες, θρησκευτικά πιστεύω, traditional γούστα, ή και αρκούντως μοντέρνες επιθυμίες, σε αιτούντες δικαιωμάτων, θυματοποιημένες υπάρξεις που εκλιπαρούν για βοήθεια, στον τύπο ανθρώπου δηλαδή που κατασκευάζει η βαριά βιομηχανία του κλάδου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και των Μετα-Κυβερνητικών Οργανώσεων των εύπορων κρατών της Δύσης· οι υπάλληλοι τους θα αναχωρήσουν κάποτε από τη χώρα,[1] οι Έλληνες πολίτες ωστόσο θα εξακολουθούν να οφείλουν να διαχειριστούν μια νέα πραγματικότητα στην οποία οι culture wars πιθανόν να αποτελούν φλέγοντα ζητήματα. 

Η Ελληνική κοινωνία εισέρχεται πλέον στο σύνολο της, ή σχεδόν, στη δίνη της ιστορικής πραγματικότητας που ξεβράστηκε πριν από κάποια χρόνια στις όχθες των νησιών του Αιγαίου που συνορεύουν με την Τουρκία και τα οποία ανακηρύχτηκαν hot spots, conflict zones δηλαδή, τότε πολλοί νησιώτες πίστεψαν πως τα νησιά τους θα παραμείνουν για πάντοτε transit centers (όπως συνέβη δηλαδή μεταξύ της άνοιξης του 2015 και του Μάρτιου του 2016), κατά τον ίδιο τρόπο οι Αθηναίοι σήμερα αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πως λίγα πράγματα έχουν παραμείνει ίδια από την περίοδο κατά την οποία η χώρα υποδέχτηκε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες τη δεκαετία του ’90∙ 

κάποτε, ονειρευόμασταν Ολυμπιακούς Αγώνες ενώ οι μετανάστες προέρχονταν είτε από ομόδοξες χώρες των Βαλκανίων, είτε από την κατά πλειοψηφία μουσουλμανική Αλβανία έπειτα από μισό αιώνα εντατικής αποθρησκειοποίησης, εν μέσω ενός λησμονημένου και, εν πολλοίς ανεκμετάλλευτου, κύματος φιλελληνισμού των λαών των Βαλκανίων·

σήμερα, προσπαθούμε να μην πολυσκεφτόμαστε τον εφιάλτη μιας σύγκρουσης με την Τουρκία ενώ η πλειοψηφία των προσφύγων στη χώρα καταφθάνουν από εμπόλεμες ζώνες (Συρία, Αφγανιστάν, Ιράκ), failes states στα οποία η θρησκεία εσχάτως εργαλειοποιείται και γίνεται όχημα αντίστασης στα πρότυπα του μαχητικού πολιτικού Ισλάμ των Αδελφών Μουσουλμάνων παραδείγματος χάριν ή και των πλείστων ένοπλων ομάδων στις χώρες της Αφρικής που επικαλούνται την τζιχάντ, οι διωγμοί θρησκευτικών και εθνοθρησκευτικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή (χριστιανοί, Γιαζίντι) στέκουν ως θλιβερή απόδειξη άλλωστε ετούτης της πραγματικότητας.  

Θέλω να πω, τα πράγματα είναι σοβαρά.

---

[1] Όσο το νωρίτερο, τόσο πιο ωφέλιμο για την εξασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης – που ακούστηκε άλλωστε οι λειτουργοί και οι εκπρόσωπου ενός κράτους υποδοχής προσφύγων να πρωταγωνιστούν αποκλειστικά στο ρόλο του ‘bad cop’ και οι εργαζόμενοι των διεθνών οργανώσεων, οι οποίες ασφαλώς εκπροσωπούν και αντιπροσωπεύουν εν μέρει τρίτες χώρες, να υποδύονται τον ‘good cop.’

Against tourism #6

Airbnb, a symptom itself of the disease that tourism is rather than the cause, has been ceaselessly and, largely unchallenged by governments, destroying historic city centers around the globe for years. 

City centers have been emptying from their respectful residents only to be replaced by short stay visitors encouraged to act as idiots.

Indeed, to be a tourist is to exemplify senselessness, to lose touch with the social reality around you, whether it is a favela somewhere in Brazil or yet another bankrupt grumpy morning in Athens.

Performed childishness aims to the pursuit of happiness, to pure and uninterrupted joy, to limitless pleasure, occasionally to the releasing of your inhibitions too, just like Lars von trier’s Idioterne fictional heroes; a naive simplification that was embedded in the Constitution of a young and promising nation some two centuries ago – isn’t it that we identify youth with immaturity?

We do, for a good reason: happiness is a mere illusion and its pursuit nothing more than a wild goose chase. It’s only by seeking truth from logical fallacies that one manages to draw a distinction between zōē and bios and the inconvenient truth is that tourism kills: 

our imagination, the planet. 

Against tourism #5

The billions of touristic photos of places of worship such as the Taj Mahal, the Parthenon, or CBGB’s are instantly evaporated into big data devoid of any meaning defying, mocking even, the idea of archiving. As we scroll down, data transforms from thin air into a toxic cloud that lies upon our heads.

Nothing compared to the reflections of the travelers of a bygone era which became books, passionate and doomed love affairs, poems, dreams that still keep us awake.  

Tourists do not add value to historical sights the way travelers and romantics once did, irrespectively if their contribution was noteworthy, or even truthful.

Quite the reverse, they are facilitators of the current process of devaluation of the prominence of myths and tales that shaped the history of world cultures before they were transubstantiated into castles and temples.  

Tourists are responsible for the endless reproduction of inadequate images of our world; images that resemble invisible walls made of mirrors which imprison reality into an infinite loop that repeats the same information again and again.

Shots that repeat themselves, photos that limit the scope of our imagination, colors that bring you headache generously provided by crude filters, images non-images that generate anguish by their uniformity, lack of creativity, total absence of ingenuity.

Thus, an island, an ecosystem with tens and hundreds of living organisms that interact with each other becomes merely a beach, a monotonous landscape which rhythm is not dictated by the forces of nature but by the cravings of spoiled children aged sixty five and above; 

a city is reduced to a tiny corner of its historical center recently renovated by a hedge fund using stolen profits kept offshore;

as for the inhabitants, they become poorly paid extras in an enormous movie set where tourists hold the position of producer, director and the main protagonist; and yes, it is a major box office flop each time.