όνειρα

oddly enough

Ο πιο μεγάλος πουτσαράς όλου του κόσμου δεν μπορεί παρά να ονειρεύεται τσουτσούνια Γιαπωνέζων, μικρά και βολικά για τις επαγγελματίες του έρωτα στο Τόκυο.

Ότι δεν έχουμε μας βασανίζει, κι ότι μας δόθηκε τ’ αφήνουμε να σαπίζει.

Κωμικοτραγικό my dear Watson

frank armstrong

Η κωμικοτραγική ιστορία του κωμικοτραγικού, όντως, νεοελληνικού κράτους γράφτηκε από ένα μάλλον κωμικοτραγικό άτομο.

Μπαίνω σε σκέψεις για το κωμικοτραγικό του πράγματος.

Στην υγειά σας κύριε Κωστή

toni demuro

Γεια σας κύριε Κωστή, καλό σας ταξίδι κύριε Κωστή. 

Δεν θυμάμαι και εγώ πια πότε σας συνάντησα για πρώτη φορά στην στήλη κάποιας εφημερίδας· περάσαν χρόνια. Θυμάμαι πότε τα χρειάστηκα πάντως. Ο Αγγελόπουλος αποθηκευμένος στο Toshiba μόνος δεν έφθανε· όσο άτλας κι αν ήταν ο Θόδωρος, η γη βαραίνει επικίνδυνα από τις αστοχίες μας (αμαρτίες τις λένε οι χριστιανοί). Πόσο βάρος πια να σηκώσει ένας και μόνο άνθρωπος; Τα χρειάστηκα κανονικά. Τότε ήταν που κατέφθασαν αεροπορικώς τα βιβλία σας κύριε Κωστή. Έχει δει κανείς σας πώς πέφτουν τα πακέτα σωτηρίας της Unicef από ύψος 8.000 ποδιών κάτω στον τρίτο κόσμο; Έ, έτσι έφθασε κι ο Παπαγιώργης στο δωμάτιο μου. 

Κύριε Κωστή, ήθελα να σας το πω καιρό τώρα, εξίσου με το βιβλίο σας για τον Ντοστογιέφσκι και τις αμβροσίες που γαργάλησαν μυθικούς λάρυγγες στο πέρας της ιστορίας απόλαυσα τα τερτίπια σας. Για κάποιες φορές που βαριόσασταν να γράψετε την επιφυλλίδα σας λέω. Πρέπει να σκάγατε στα γέλια κάθε φορά που στέλνατε ένα απ’ αυτά τα κείμενα στα οποία δεν προσπαθούσατε να κρύψετε το γεγονός της ανίας που σας καταλάμβανε αγρίως την στιγμή της δημιουργίας τους. Υποθέτω πως γνωρίζατε πως η προσπάθεια να ξεσκονίσεις την βαρεμάρα που παρεισφρύει σε κείμενα κατά παραγγελία οδηγεί σε χειρότερα ακόμα αποτελέσματα καθώς αποκαλύπτει το βαθμό της απατεωνιάς που διαθέτεις σαν άτομο. Πρέπει να ‘χω διαβάσει κυριολεκτικά χιλιάδες κείμενα τα οποία γράφτηκαν στο πόδι· τα δικά σας ήταν τα μοναδικά που δεν προσπάθησαν να με πείσουν πως το πόδι είναι σκεπτόμενο κεφάλι κύριε Κωστή!

Είσασταν ασυνήθιστος άνθρωπος κύριε Κωστή. Ορθοδόξως ανορθόδοξος.

Διάφανος είσασταν κύριε Κωστή κι ας μην ήξερα τίποτα για την προσωπική σας ζωή, ούτε την φάτσα σας δεν ήξερα καλά καλά (πάλι καλά να λέμε καθότι και του Τσιοράν που την είδα την φάτσα τι κατάλαβα; Έχω για αρχή μου άλλωστε να αποφεύγω τις φάτσες των δημιουργών). Είσασταν τόσο διάφανος, όσο διάφανο είχατε καταστήσει το Εγώ μπροστά στα μάτια μου. Στοχεύατε πάντοτε κατευθείαν στον στόχο ας μου επιτρέψετε να πω. 

Το στριπτίζ του ανίκητου Εγώ made by Papagiorgis· ορίστε μια σπέσιαλ αναγνωστική απόλαυση που αντέχει στο χρόνο! 

Τέλος, δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό πως από πάντοτε η φιλοδοξία σας ήτανε να βρεθείτε μιαν ώρα αρχύτερα στην επικράτεια του αοράτου· εκεί άλλωστε το κρασί ρέει άφθονο και δεν λεκιάζει τα δόντια, ούτε καταστρέφει την υγεία.  Απ’ ότι λέγεται κιόλας, στην επικράτεια του αοράτου ο θάνατος νικιέται με πιοτό και καλή καρδιά, κι όταν λέμε «καλή καρδιά» δεν εννοούμε άλλο πράμα από τον θρίαμβο έναντι του Εγώ, έτσι δεν είναι κύριε Κωστή;

«Μα καλά, νικιέται ο θάνατος;»  θα πουν. 

«Αμέ! Ζώντας». 

Μνήμη Θόδωρου Αγγελόπουλου

1.

Η προηγούμενη γενιά επιλέχτηκε από την ιστορία να περιφρονήσει τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Η δική μας γενιά είναι καταδικασμένη να πορευτεί μαζί του. Για την ακρίβεια, είναι αναγκασμένη να γευτεί την αλήθεια του έργου του. Όποιος θέλει βέβαια είναι ελεύθερος να ντύσει με εισαγωγικά τη λέξη «γεύση» καθότι δε θα ΄ναι πάντοτε γλυκιά η γεύση της αλήθειας του πελαργού. 

Ο πελαργός πετά ελεύθερα μα ενίοτε τσαλαβουτά και σε λασπόνερα. Κατά συνέπεια, υπάρχει η πιθανότητα να εμφανιστεί μπροστά σας σε κακό χάλι. Να μην τον αποπάρετε σας παρακαλώ. Δείτε τον σαν καθρέπτη της ανθρώπινης κατάστασης. Πετάμε σαν ελεύθερα περήφανα πουλιά κάθε τόσο που ερωτεύομαστε. Μία, δύο, τρεις, άντε το πολύ έξι επτά φορές στη ζωή μας. Συνήθως όμως τσαλαβουτάμε στα ρηχά της ρουτίνας της καθημερινότητας κάνοντας πως δεν βλέπουμε τη λίμνη από δάκρυα που σχηματίζεται κάτω από τα πόδια μας και γύρω από το γραφείο. Είναι τα δάκρυα για τη ζωή που δεν ζήσαμε. 

2.

Ο Αγγελόπουλος καταγράφηκε σαν ρεφορμιστής από την προηγούμενη γενιά, και δη την κομματικά τυφλωμένη. Σε εμάς έτυχε ο κλήρος να εγγράψουμε το Αγγελοπουλικό έργο στα κιτάπια μιας νέας, αβάπτιστης ακόμα, ουτοπίας. 

Ας την ονομάσετε όπως θέλετε την ουτοπία σας· αρκεί να μην ψωνίσετε στις εκπτώσεις του Amazon.

3.

Οι ασκήσεις μνήμης του Θόδωρου ήταν δύσκολο να χωνευτούν από τη γενιά του πιτόγυρου με τζατζίκι και τηγανιτές πατάτες. Ο ιστορικός χρόνος, τότε, κυλούσε  με συνεχείς διακοπές για διαφημίσεις Αμερικάνικων, ως επί το πλείστον, προϊόντων. Η δική μας φουρνιά όμως, με μισογεμάτο στομάχι αυτήν τη φορά, δεν θα καταφέρει να κατανοήσει τον παρόντα ιστορικό χρόνο παρά μόνο αν (εκ)παιδευτεί στην ανάγνωση του παρελθόντος μετά βαθμού κοπώσεως εφάμιλλου με εκείνον των ηθοποιών του «Θίασου» όταν ανεβοκατέβαιναν χιονισμένες βουνοπλαγιές.

4.

Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού είναι μια ταινία που μιλά για το μέλλον κοιτώντας προς το παρελθόν, όπως συμβαίνει με κάθε σπουδαίο έργο άλλωστε. Αν αναρωτιέστε για τη σχέση των έργων αυτών με τον παρόντα ιστορικό χρόνο, είναι απλό: τον χαρίζουν απλόχερα σε εκείνους που είναι διψασμένοι για νίκες. 

Οι κόκκινες σημαίες που ανέμιζαν στο πλατό του Θίασου έδειχναν προς το παρελθόν ενόσω μας προετοίμαζαν για το μέλλον που έμελλε να ‘ρθει· το μέλλον, περιττό να το πούμε, είναι πάντοτε εν δυνάμει επαναστατικό. 

Αντίθετα, οι μαυροκόκκινες σημαίες που ανέμιζαν στην Σοφοκλέους κατά την διάρκεια της πρόσφατης Biennale συνομιλούσαν με την επικαιρότητα (Occupy Wall Street-κατάληψεις στα Εξάρχεια-The Dark Knight Rises) όπως αυτή καταγράφεται στο Twitter. 

Ο διψασμένος για νίκες «εδώ και τώρα!» διατηρεί προνομιακή σχέση με την διαφήμιση, αναλώνεται στα social media και εν τέλει εγγράφει το καλλιτεχνικό έργο ως αέρα κοπανιστό στο γιγαντιαίων διαστάσεων σύννεφο του Big Data.

5.

Κάποιοι θα κάνουν τον Αγγελόπουλο μουσείο. Κάποιοι θα στήσουν μνημείο για τον Θόδωρο. Εγώ πάλι θα τον ονειρεύομαι σαν πελαργό που αν και δεν θα φέρνει μωρά θα σκορπίζει ελπίδα κάθε φορά  που θα μας επισκέπτεται. 

CODE NEW WORLD

Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει όταν ο μισός πληθυσμός του πλανήτη ανακαλύψει τι πιστεύει για αυτόν το άλλο μισό που εκφράζεται γράφοντας κώδικα. Αξίζει να σημειώσουμε πως το πρώτο μισό έχει μαύρα μεσάνυχτα για το μέλλον της ανθρωπότητας κι αυτό γιατί σήμερα ένας άνθρωπος αναζητεί τον άλλον μέσω Google. 

Η Google είναι ο ενδιαμέσος κρίκος που καθορίζει σε ορισμένο, μα καθοριστικό, βαθμό την ανθρώπινη επαφή αντικαθιστώντας, μεταξύ άλλων, τη γη, το χώμα δηλαδή, όπως αυτή προσφέροταν την εποχή του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη αλλά και τις προσευχές που κάποτε αποτελούσαν την πιο εγνωσμένη μέθοδο με την οποία οι άνθρωποι προσπαθούσαν να έρθουν πιο κοντά με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, το επόμενο αντεπαναστατικό μανιφέστο, πόσο μάλλον η επόμενη κολοσσιαία συμφωνία περί free trade, μάλλον πως θα γραφεί σε κώδικα ώστε να μην πάρουν χαμπάρι τίποτα οι άνεργοι απόφοιτοι των Arts & Humanities, οι οποίοι, όπως πολύ σωστά έχουν προβλέψει τα επιτελεία των κυβερνώντων, κάποια στιγμή θα θα πάψουν να οικτίρονται ναρκισσεύομενοι και θα αποφασίσουν να δράσουν, δηλαδή να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για ότι θεωρούν ότι τους αντιστοιχεί. 

Οι άνεργοι απόφοιτοι των θεωρητικών σπουδών  αλλά και οι προγραμματιστές θα όφειλαν να γνωρίζουν πάντως πως οι απαντήσεις βρίσκονται στο σημείο που τις ανακάλυψε, μέσω Ινδίας τολμώ να πω, ο Steve Jobs: στο σημείο όπου τέμνονται οι θετικές επιστήμες με την ποίηση, τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. 

Τζάμπα πόλεμος.