δημοκρατικοοίηση

michael hutter

Έχει περάσει ήδη πολύς καιρός από τότε που ο Yves Klein έγινε darling του μουσείου του Λούβρου. Η τέχνη εκδημοκρατίστηκε όπως το λένε οι ειδικοί. Η μούμια του Τουταγχαμών αγωνίζεται στην ίδια ομάδα με το Θανάση το Λάλα, κάτω από τα γκολπόστ συναντάμε τον Μαρσέλ Ντυσάμπ. Διαιτητεύει φυσικά η Όπρα Γουίνφρεϊ. Το ποπ χοροπηδά μανιωδώς πάνω σ’ ένα τραμπολίνο, φιλοδοξεί μια μέρα να φτάσει να κοιτάει την τέχνη στα μάτια. Το μουσείο του Λούβρου θα αποκτήσει σύντομα κι αδελφάκι στο οποίο κάποια στιγμή, τολμώ να υποθέσω, θα φιλοξενούνται έργα που εκθέτονται αυτή την στιγμή στο αντίστοιχο TAF του Λονδίνου και της Σιγκαπούρης, σύμφωνα και με τις αρχές της πολυθρύλητης δημοκρατικοποίησης της τέχνης.

Η κατηγόρια βρίσκεται στα χείλη μου

τ’ ομολογώ

θα με πνίξουν μια μέρα οι κατηγόριες

το ξέρω

δηλητηριαστήριον η Ελλάς

με το ζόρι την βαστάω

για την κατηγόρια λέω

άντε να την ξεφουρνίσω

με τη δημοκρατία να πουλιέται και να αγοράζεται μισοτιμής

ένας γείτονας τη νοίκιασε για το σαββατόβραδο,

 150 ευρώ την ώρα,

έπειτα απ’ όλο αυτό το νταβαντούρι

εσύ δεν βρήκες ακόμα το θάρρος να βροντοφωνάξεις πως

Ο YVES KLEIN ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ!

θα αποδειχτεί μια μέρα

πως καμία δημοκρατικοποίηση της τέχνης δεν συνέβη ποτέ

παρά μόνο φούσκωσε

σαν ανταριασμένη θάλασσα

 η επιθυμία των ανθρώπων να ξεχάσουν τη θνητότητα τους

ζωγραφίζοντας πάνω σε μια οθόνη

σαν αποτέλεσμα

ο κόσμος δεν γέμισε με αθάνατους που δοξάστηκαν μετά θάνατον

μα με ζωντανούς νεκρούς που σπατάλησαν τις ζωές τους

ταΐζοντας πολυκέφαλους αχόρταγους δράκους

με στομάχια μεγάλα σαν τον απέραντο ωκεανό

υπερασπιζόμενοι το λάθος τους

μεταχείριστηκαν με άνεση λογικοφανή επιχειρήματα

κι αρνήθηκαν με πάθος να ασχοληθούν

με τα δώρα της ζωής

φιλία, έρωτας, αγάπη,

και πάνω απ’ όλα

πίστη.

όνειρα

oddly enough

Ο πιο μεγάλος πουτσαράς όλου του κόσμου δεν μπορεί παρά να ονειρεύεται τσουτσούνια Γιαπωνέζων, μικρά και βολικά για τις επαγγελματίες του έρωτα στο Τόκυο.

Ότι δεν έχουμε μας βασανίζει, κι ότι μας δόθηκε τ’ αφήνουμε να σαπίζει.

Κωμικοτραγικό my dear Watson

frank armstrong

Η κωμικοτραγική ιστορία του κωμικοτραγικού, όντως, νεοελληνικού κράτους γράφτηκε από ένα μάλλον κωμικοτραγικό άτομο.

Μπαίνω σε σκέψεις για το κωμικοτραγικό του πράγματος.

Στην υγειά σας κύριε Κωστή

toni demuro

Γεια σας κύριε Κωστή, καλό σας ταξίδι κύριε Κωστή. 

Δεν θυμάμαι και εγώ πια πότε σας συνάντησα για πρώτη φορά στην στήλη κάποιας εφημερίδας· περάσαν χρόνια. Θυμάμαι πότε τα χρειάστηκα πάντως. Ο Αγγελόπουλος αποθηκευμένος στο Toshiba μόνος δεν έφθανε· όσο άτλας κι αν ήταν ο Θόδωρος, η γη βαραίνει επικίνδυνα από τις αστοχίες μας (αμαρτίες τις λένε οι χριστιανοί). Πόσο βάρος πια να σηκώσει ένας και μόνο άνθρωπος; Τα χρειάστηκα κανονικά. Τότε ήταν που κατέφθασαν αεροπορικώς τα βιβλία σας κύριε Κωστή. Έχει δει κανείς σας πώς πέφτουν τα πακέτα σωτηρίας της Unicef από ύψος 8.000 ποδιών κάτω στον τρίτο κόσμο; Έ, έτσι έφθασε κι ο Παπαγιώργης στο δωμάτιο μου. 

Κύριε Κωστή, ήθελα να σας το πω καιρό τώρα, εξίσου με το βιβλίο σας για τον Ντοστογιέφσκι και τις αμβροσίες που γαργάλησαν μυθικούς λάρυγγες στο πέρας της ιστορίας απόλαυσα τα τερτίπια σας. Για κάποιες φορές που βαριόσασταν να γράψετε την επιφυλλίδα σας λέω. Πρέπει να σκάγατε στα γέλια κάθε φορά που στέλνατε ένα απ’ αυτά τα κείμενα στα οποία δεν προσπαθούσατε να κρύψετε το γεγονός της ανίας που σας καταλάμβανε αγρίως την στιγμή της δημιουργίας τους. Υποθέτω πως γνωρίζατε πως η προσπάθεια να ξεσκονίσεις την βαρεμάρα που παρεισφρύει σε κείμενα κατά παραγγελία οδηγεί σε χειρότερα ακόμα αποτελέσματα καθώς αποκαλύπτει το βαθμό της απατεωνιάς που διαθέτεις σαν άτομο. Πρέπει να ‘χω διαβάσει κυριολεκτικά χιλιάδες κείμενα τα οποία γράφτηκαν στο πόδι· τα δικά σας ήταν τα μοναδικά που δεν προσπάθησαν να με πείσουν πως το πόδι είναι σκεπτόμενο κεφάλι κύριε Κωστή!

Είσασταν ασυνήθιστος άνθρωπος κύριε Κωστή. Ορθοδόξως ανορθόδοξος.

Διάφανος είσασταν κύριε Κωστή κι ας μην ήξερα τίποτα για την προσωπική σας ζωή, ούτε την φάτσα σας δεν ήξερα καλά καλά (πάλι καλά να λέμε καθότι και του Τσιοράν που την είδα την φάτσα τι κατάλαβα; Έχω για αρχή μου άλλωστε να αποφεύγω τις φάτσες των δημιουργών). Είσασταν τόσο διάφανος, όσο διάφανο είχατε καταστήσει το Εγώ μπροστά στα μάτια μου. Στοχεύατε πάντοτε κατευθείαν στον στόχο ας μου επιτρέψετε να πω. 

Το στριπτίζ του ανίκητου Εγώ made by Papagiorgis· ορίστε μια σπέσιαλ αναγνωστική απόλαυση που αντέχει στο χρόνο! 

Τέλος, δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό πως από πάντοτε η φιλοδοξία σας ήτανε να βρεθείτε μιαν ώρα αρχύτερα στην επικράτεια του αοράτου· εκεί άλλωστε το κρασί ρέει άφθονο και δεν λεκιάζει τα δόντια, ούτε καταστρέφει την υγεία.  Απ’ ότι λέγεται κιόλας, στην επικράτεια του αοράτου ο θάνατος νικιέται με πιοτό και καλή καρδιά, κι όταν λέμε «καλή καρδιά» δεν εννοούμε άλλο πράμα από τον θρίαμβο έναντι του Εγώ, έτσι δεν είναι κύριε Κωστή;

«Μα καλά, νικιέται ο θάνατος;»  θα πουν. 

«Αμέ! Ζώντας». 

Μνήμη Θόδωρου Αγγελόπουλου

1.

Η προηγούμενη γενιά επιλέχτηκε από την ιστορία να περιφρονήσει τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Η δική μας γενιά είναι καταδικασμένη να πορευτεί μαζί του. Για την ακρίβεια, είναι αναγκασμένη να γευτεί την αλήθεια του έργου του. Όποιος θέλει βέβαια είναι ελεύθερος να ντύσει με εισαγωγικά τη λέξη «γεύση» καθότι δε θα ΄ναι πάντοτε γλυκιά η γεύση της αλήθειας του πελαργού. 

Ο πελαργός πετά ελεύθερα μα ενίοτε τσαλαβουτά και σε λασπόνερα. Κατά συνέπεια, υπάρχει η πιθανότητα να εμφανιστεί μπροστά σας σε κακό χάλι. Να μην τον αποπάρετε σας παρακαλώ. Δείτε τον σαν καθρέπτη της ανθρώπινης κατάστασης. Πετάμε σαν ελεύθερα περήφανα πουλιά κάθε τόσο που ερωτεύομαστε. Μία, δύο, τρεις, άντε το πολύ έξι επτά φορές στη ζωή μας. Συνήθως όμως τσαλαβουτάμε στα ρηχά της ρουτίνας της καθημερινότητας κάνοντας πως δεν βλέπουμε τη λίμνη από δάκρυα που σχηματίζεται κάτω από τα πόδια μας και γύρω από το γραφείο. Είναι τα δάκρυα για τη ζωή που δεν ζήσαμε. 

2.

Ο Αγγελόπουλος καταγράφηκε σαν ρεφορμιστής από την προηγούμενη γενιά, και δη την κομματικά τυφλωμένη. Σε εμάς έτυχε ο κλήρος να εγγράψουμε το Αγγελοπουλικό έργο στα κιτάπια μιας νέας, αβάπτιστης ακόμα, ουτοπίας. 

Ας την ονομάσετε όπως θέλετε την ουτοπία σας· αρκεί να μην ψωνίσετε στις εκπτώσεις του Amazon.

3.

Οι ασκήσεις μνήμης του Θόδωρου ήταν δύσκολο να χωνευτούν από τη γενιά του πιτόγυρου με τζατζίκι και τηγανιτές πατάτες. Ο ιστορικός χρόνος, τότε, κυλούσε  με συνεχείς διακοπές για διαφημίσεις Αμερικάνικων, ως επί το πλείστον, προϊόντων. Η δική μας φουρνιά όμως, με μισογεμάτο στομάχι αυτήν τη φορά, δεν θα καταφέρει να κατανοήσει τον παρόντα ιστορικό χρόνο παρά μόνο αν (εκ)παιδευτεί στην ανάγνωση του παρελθόντος μετά βαθμού κοπώσεως εφάμιλλου με εκείνον των ηθοποιών του «Θίασου» όταν ανεβοκατέβαιναν χιονισμένες βουνοπλαγιές.

4.

Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού είναι μια ταινία που μιλά για το μέλλον κοιτώντας προς το παρελθόν, όπως συμβαίνει με κάθε σπουδαίο έργο άλλωστε. Αν αναρωτιέστε για τη σχέση των έργων αυτών με τον παρόντα ιστορικό χρόνο, είναι απλό: τον χαρίζουν απλόχερα σε εκείνους που είναι διψασμένοι για νίκες. 

Οι κόκκινες σημαίες που ανέμιζαν στο πλατό του Θίασου έδειχναν προς το παρελθόν ενόσω μας προετοίμαζαν για το μέλλον που έμελλε να ‘ρθει· το μέλλον, περιττό να το πούμε, είναι πάντοτε εν δυνάμει επαναστατικό. 

Αντίθετα, οι μαυροκόκκινες σημαίες που ανέμιζαν στην Σοφοκλέους κατά την διάρκεια της πρόσφατης Biennale συνομιλούσαν με την επικαιρότητα (Occupy Wall Street-κατάληψεις στα Εξάρχεια-The Dark Knight Rises) όπως αυτή καταγράφεται στο Twitter. 

Ο διψασμένος για νίκες «εδώ και τώρα!» διατηρεί προνομιακή σχέση με την διαφήμιση, αναλώνεται στα social media και εν τέλει εγγράφει το καλλιτεχνικό έργο ως αέρα κοπανιστό στο γιγαντιαίων διαστάσεων σύννεφο του Big Data.

5.

Κάποιοι θα κάνουν τον Αγγελόπουλο μουσείο. Κάποιοι θα στήσουν μνημείο για τον Θόδωρο. Εγώ πάλι θα τον ονειρεύομαι σαν πελαργό που αν και δεν θα φέρνει μωρά θα σκορπίζει ελπίδα κάθε φορά  που θα μας επισκέπτεται.