Sexάρχεια

 

THE WAYS OF THE BEAST

II

Sexuality is a tamed beast, we contain it, συμπεριλαμβάνονται, αναπόφευκτα, τα παρατράγουδα, παραδείγματος χάριν, του Διονύση Καυλαντίδη, φοιτητής Πολυτεχνείου, με αμελητέα εξοικείωση με την γεύση, άγνοια για την επίγευση, μεγάλη ένεκα ηλικίας όρεξη για τους χυμούς της ηδονής, θεώρησε πως στο Kill Bill το σπαθί εξισούται με το μουνί,

ο Quentin Tarantino, σκηνοθέτης με εμμονή στην απεικόνιση της βίας, αντί του σεξ, μάλλον πως δεν γνώριζε την Ελληνική παροιμία «το πρόσωπο είναι σπαθί», δεδομένης της συχνής χρήσης των extreme close-ups με focus στα μάτια (και έμπνευση από τα spaghetti westerns του Sergio Leone), διόλου απίθανο να συμφωνεί, προσπαθούσε, βασικά, να αποτυπώσει κινηματογραφικά την κόψη, των Γιαπωνέζικων σαμουράι λεπίδων, στην όψη, τα πρόσωπα των κινηματογραφικών ηρωίδων, ώστε να αναδειχθεί:

η αψεγάδιαστη αρμονία τύπου κήπου, ζεν βραχώδη, ρέει υπόγεια επί αιώνες, ήδη από τον καιρό που στα πρόσωπα των Ιαπώνων δεν ήταν θεμιτό να φανερώνονται τα συναισθήματα, οι άντρες ήταν υποχρεωμένοι να χαμογελούν χωρίς να φανερώνουν τα δόντια ("Japanese stiff upper lip making Brits look floppy"[1]), σύμφωνα με τον Morihei Ueshiba, θεμελιωτή του aikido, προϋπόθεση της νίκης είναι η ataraxia ("must be willing to receive 99% of an opponent's attack and stare death in the face"), εκ των έσω της Ασιατικής παράδοσης ομορφιά, αναδύεται στο πρόσωπο της O-Ren Ishii,

η εκφραστικότητα του εσωτερικευμένου πόνου, της αγωνίας, της επιθυμίας, μνημειώδους έντασης και αφοπλιστικής σαγήνης, της λευκής ξανθιάς Beatrix "the Bride" Kiddo,

πόσο μάλλον όταν η πρόοδος στην επιστήμη της βιολογίας επισημοποιεί πλέον την πρωτοκαθεδρία του προσώπου: "people are able to decide within a fraction of a second[2] how attractive they find another person, this decision appears to be related to facial attractiveness,"^[3] επιβεβαιώνοντας, εμμέσως, την παράδοση της Ανατολής όταν, και όπου, οι γυναίκες δεν κάλυπταν μόνο το σώμα τους, ώστε το υποψήφιο γαμήλιο ταίρι να μην ζαλίζεται, προκαταβολικά, από την ηδονή που υπόσχεται, δύναται να απελευθερώσει, το ανθρώπινο κορμί, ο γάμος, τότε, ήταν κοινωνικό συμβόλαιο, υπόθεση ζωής και θανάτου, οι ηδονές ανήκαν περισσότερο στον μυθοπλαστικό φανταχτερό κόσμο που συναντάμε στα Παραμύθια της Χαλιμάς, αλλά και το κεφάλι τους,

εξού και ο Christopher Nolan, Άγγλος σκηνοθέτης του Hollywood, άξιος διάδοχος του κινηματογράφου του Stanley Kubrick, masterful technician με μια σειρά από blockbuster (με διόλου ακαταφρόνητα budget [4]) που έγιναν επιτυχίες στο box office, κερδίζοντας ταυτόχρονα την αποδοχή του cinephile κοινού, ισχυρίστηκε πως:

-       "film is about faces, no matter how sophisticated the visuals, what we really connect is the human face reacting, processing, transforming, that’s what keep us in our seats,"

ανθρωποκεντρικό σινεμά, έτερο μισό του συνόλου των δυνατοτήτων της 7^ης τέχνης, συμπληρώνεται από τον κινηματογράφο των Ιδεών, της Ποιητικής της Φύσης, του Ρώσου Andrei Tarkovsky, του Béla Tarr από την Ουγγαρία, του Έλληνα Θόδωρου Αγγελόπουλου [5], κουκίδα στον Χρόνο της Ιστορίας στις ταινίες τους το υποκείμενο, κόκκος ο άνθρωπος, ο οποίος, στις μέρες μας, που τον χάνεις, που... τον βρίσκεις να ασχολείται με τις selfies,

και ο Rembrandt, βέβαια, αν ζούσε, εκατοντάδες θα έβγαζε, με την τελευταία έκδοση του iPhone στην τσέπη θα κυκλοφορούσε, απίθανο να αυτοπεριοριζόταν στις ογδόντα, ο αριθμός ισούται με τις αυτοπροσωπογραφίες του με πινέλο στον καμβά (σαράντα για την Helene Schjerfbeck), ίσως έφθαναν τις χιλιάδες, οι selfies,οπωσδήποτε en face, τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων των τουριστών επίσης, ανεξαρτήτως background, αξιοθέατου, και checking in, καθόλου δεν τις τσιγκουνεύονται, (ανα)γνωρίζοντας υποσυνείδητα πως "the greatest location in the world is the human face" με τα λόγια του σκηνοθέτη John Cassavetes,

μια μειοψηφική ερμηνεία της συνήθειας της αυτοφωτογραφίας, ομολογουμένως, η γενικότερη υιοθέτηση της οποίας θα συνεπαγόταν την απώλεια θέσεων εργασίας για όσους εξισώνουν το φαινόμενο των selfies αποκλειστικά με τον ναρκισσισμό, παραδείγματος χάριν, ψυχολόγους,

κλάδος εργασίας που εφευρέθηκε στον 20^ο αιώνα, κατά την διάρκεια της μετάβασης από τον κοινοτικό αγροτικό τρόπο ζωής της μικρής κοινωνίας, στον περισσότερο εξατομικευμένο μιας μεγάλης πόλης, συνέδραμε στην ομαλή ένταξη ενός νέου είδους υποκειμένου στον σύγχρονο τρόπο ζωής, συνέβαλε στο προαπαιτούμενο του απογαλακτισμού του για την δόμηση μιας αυτόνομης προσωπικότητας,

τα χρόνια περνούσαν, προέκυψαν νέες γενιές, καινοτόμες προκλήσεις, νέες συμφορές, οι απόφοιτοι ψυχολογίας, ολοένα και περισσότερο, απασχολούνταν πλέον ως misfortune sellers, tellers, με ειδίκευση σε τραύματα του παρελθόντος, μια αναβίωση, μοντέρνα έκδοση του επαγγέλματος των fortune tellers [6], sellers, κοιτούσαν λιγότερο σίγουροι προς το μέλλον,

ενώ, θα ακυρωνόταν το project Θάνατος σε Ανφάς, του εικαστικού Πάκη Κοκκορίνου, μια συλλογή από μοιραίες selfies, ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους πέφτοντας από την ταράτσα ουρανοξύστη, έπειτα από ριψοκίνδυνη απόπειρα αυτοπροσωπογραφίας, ένα αιχμηρό σχόλιο αναφορικά με το μαζικό κοινωνικό φαινόμενο της αυτοφωτογράφησης εμπνευσμένο από το μύθο της Μέδουσας («οι μορφές που έχουν πεθάνει κοιτάνε κατά μέτωπο, προσπαθούν το βλέμμα τους να πιάσει το βλέμμα του θεατή»),

δεδομένης της ποσότητας των δεδομένων που παράγουν οι selfies, θα ήταν αδύνατον να αποφύγουμε τα glitches, όπως η μόδα του surprise face, ένα cringy tribute στο celebrity με την ατημέλητη ενδυμασία, και τον καφέ στο χέρι, που κυνηγούσε να αποθανατίσει ένας paparazzi, τον χειμώνα του 1995, στις κεντρικές λεωφόρους της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου, όσο για το 2025, το celebrity influencer με την επιμελώς ατημέλητη πρόχειρη ενδυμασία, και το matcha, που θέλουν να τραβήξουν βίντεο εκατό περαστικοί με κινητό σε κάθε πιθανή τοποθεσία του πλανήτη, πόσο μάλλον, το duck face, ως ανήξερος, κάνοντας την πάπια, αρνείται κανείς να εγγράψει τα συναισθήματα του, τις υπόρρητες σκέψεις, σε μία από τις πάμπολες αυτοφωτογραφίες, όταν κάποτε, το 1926, οι πρόγονοι μας έβαζαν τα δυνατά τους ώστε στο ένα, και μοναδικό, πορτρέτο τους να αποτυπωθεί το σύνολο των εμπειριών του βίου τους, εις μάτην, 

“there are so many realities that in trying to encompass them all one ends in darkness,” συνειδητοποίησε έγκαιρα ο Pablo Picasso, έπειτα διερωτήθηκε –ρητορικά- αν ανατέμνει ιδανικότερα το ανθρώπινο πρόσωπο ο φωτογράφος, ο καθρέπτης, ή ο ζωγράφος, ο εμβληματικότερος του 20^ου αιώνα ο ίδιος, ακολούθως άρχισε να το αναπαραστά υιοθετώντας μορφές από την αρχαία ιβηρική τέχνη και την αφρικανική, κυβιστικά, αντί για ρεαλιστικά, με επιμηκυμένες αναλογίες των μορφών που εμφανίζονταν πλέον πάνω σε οθόνη καθώς οι σκηνοθέτες διαδέχτηκαν τους ζωγράφους στην απόπειρα καταγραφής της πολλαπλότητας της πραγματικότητας, όπως αντικατοπτρίζεται στο ανθρώπινο πρόσωπο, 44 οι μυς του, με το πλεονέκτημα να μην εφάπτονται πάνω σε κόκκαλο, όπως συμβαίνει σε άλλα μέρη του σώματος, 7.000 οι εκφράσεις του, όσο για τον εγκέφαλο, αποτελείται από 86 δισεκατομμύρια νευρώνες και 100 τρισεκατομμύρια συναπτικές συνδέσεις, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, οι εν λόγω αριθμοί,

δεν αφορούν την ιστορία του ανθρώπινου γένους με αφετηρία την γεωργική επανάσταση, χρονικού εύρους περίπου 10 χιλιάδων ετών, σχετίζονται απείρως περισσότερο με την απεραντοσύνη, το απροσμέτρητο του Πολυσύμπαντος, αναμενόμενο λοιπόν,

-       πανηγυρίζουμε για την Artificial Intelligence - που καταλαβαίνει,

-       ανυπομονούμε για την Artificial General Intelligence - που θα μας καταλαβαίνει,

-       αναστατωνόμαστε, φαντασιωνόμαστε την Artificial Super Intelligence - δεν θα την καταλαβαίνουμε.

 

---

[1] https://www.imdb.com/title/tt0280262/

[2] https://www.jneurosci.org/content/32/45/15647.abstract

[3] https://www.economist.com/the-economist-explains/2014/02/12/the-science-of-love-at-first-sight

[4] The Dark Knight Rises: $332 million, Inception: $223 million, Interstellar: $212 million.

[5] Στον ενδιάμεσο χώρο δημιούργησαν σκηνοθέτες όπως ο Ιρανός Abbas Kiarostami, ο Καναδός Terrence Malick, ο Τούρκος Nuri Bilge Ceylan, ο Ιάπωνας Akira Kurosawa, και πολλοί άλλοι.

[6] "A survey conducted in 2007 estimated that 362 million Chinese had seen a fortune teller in the previous twelve months." https://www.lrb.co.uk/the-paper/v43/n02/long-ling/diary

 

Sexάρχεια

THE WAYS OF THE BEAST

I

Sexuality is a beast· καταλαμβάνει κυρίαρχη θέση στην φαντασία των ανθρώπων, το υποδεικνύει η δημοφιλία, το μέγεθος των κερδών, της βιομηχανίας της πορνογραφίας, της δημοφιλίας του genre των romantasy βιβλίων, το σώμα εκτίθεται πλέον με λιγότερη ντροπή, στα μήκη και τα πλάτη χαοτικών megacities, ή φόβο, καθώς η άυλη ψηφιακή επικοινωνία αντικαθιστά την φυσική εγγύτητα,

η σεξουαλικότητα, βέβαια, δεν πρέπει να ταυτίζεται με δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη ερωτική διαθεσιμότητα, την υπέθεταν βολικά, κατά το παρελθόν, οι άντρες, οι γυναίκες επίσης, άβολα την είκαζαν, σχετίζεται με την αποδοχή της δύναμης του, μια εξωστρεφή σχέση με το σώμα, συχνά ακομπλεξάριστη, καθώς άλλωστε,

η (οριοθετημένη) ελευθερία της έκφρασης, απεικόνισης, αναπαράστασης τoυ ερωτισμού στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, του παρελθόντος, ή τις συγκαιρινές, της απελευθερωτικής για την γυναίκα συμβολής της pop μουσικής (Madonna, Lady Gaga, Beyoncé), της pop culture γενικότερα, προκαταβάλλει πως η επιθυμία μας γυναίκας να αυξήσει τον όγκο των χειλιών της δεν προκύπτει αναγκαστικά από σύμπλεγμα κατωτερότητας (ή λανθάνουσα εσωτερικευμένη πατριαρχία), αλλά επίσης από (sexy) body positive επιθυμία να ενσαρκώσει για τον εαυτό της το πρόταγμα της ομορφιάς της περιόδου, σε κάθε εποχή προβάλλονται, εμμέσως επιβάλλονται, άτυπα πρότυπα, άλλοτε στενά, επίπονα, σαν wtf μεσαιωνικός κορσές[1], και άλλοτε πιο ελαστικά, όμως εξίσου απαιτητικά, σαν omg μπικίνι σε fit σώμα, σε συμφωνία πάντοτε, διαχρονικά, με την ευπλαστότητα των νευρώνων του εγκεφάλου, την ανάγκη του ανθρώπου για την ανάπλαση του σώματος, την επιθυμία της μεταμόρφωσης,

αξίζει να σημειωθεί, κακοπροαίρετα σχόλια, η χλεύη, το body shaming, επιμένουν να αφορούν την επιθυμία μιας γυναίκας που εργάζεται στον χώρο του θεάματος, της showbiz, να μετασχηματίσει το στήθος της σε στρόγγυλες μπάλες, αναστρέψιμη, και γενικά ασφαλής, διαδικασία, σπάνια όμως στόχευσαν τον δημοσιογράφο, ή τον ιδιοκτήτη μικρής επιχείρησης, που διαχειρίστηκαν την κρίση μέσης ηλικίας με χρήση αναβολικών ανδρογόνων στεροειδών (A.A.Σ.), το 6,4% του αρσενικού πληθυσμού, παγκοσμίως, κάνει αλόγιστη χρήση των ορμόνων που αυξάνουν τη μυϊκή μάζα, δύναται να έχουν σοβαρές παρενέργειες (π.χ. μειωμένος αριθμός σπερματοζωαρίων, στυτική δυσλειτουργία, φαλάκρα, αυξημένος κίνδυνος νεφρικής ανεπάρκειας, γυναικομαστία),

κοντολογίς, ένας stand-up comedian (ο καθένας μας), συνήθιζε να διασκεδάζει το κοινό του, με ατάκες για μπάλες του βόλεϊ πάνω στο σώμα της Λίλυ Κύκνου, πολύ συχνότερα, σε σύγκριση με την βιομηχανικής κλίμακας παραγωγή (ακέφαλων) ορνίθων που σφήνωσαν μεταξύ θώρακα και ώμων του Μιμίκου Κοτοπουλέα.

 

 

 

 

 

 

 

 

---

[1]"It must have been difficult to breathe, let alone move". [https://www.lrb.co.uk/the-paper/v47/n04/rosemary-hill/no-more-corsets].

 

Sexάρχεια

 

IV

Αρκεί μία (1) λέξη ώστε να σκανδαλιστεί ο φιλαναγνώστης, fond of reading, other people’s lives bleeding,

στην περίπτωση του Ernest Hemingway abortion, δεν την έγραψε ώστε να φθάσει στο τυπογραφείο το διήγημα Hills Like White Elephants (η έκτρωση, το 1927, ήταν εκτός νόμου στις Η.Π.Α.), το wankers του Mario Vargas Llosa, το fucking του Carlos Fuentes, τις λογόκριναν, ανάμεσα σε πολλές άλλες, οι Σοβιετικοί μεταφραστές τους στα 1960s,[1]

όλα κι όλα επτά (7) γράμματα, έβγαιναν από τα χείλη της παιγνιωδώς, έφθαναν ώστε να καίγομαι από επιθυμία, προοικονομούσαν, όταν ακριβώς προφέρονταν, την εξέλιξη της βραδιάς: «φλυαρία σ’ έχει πιάσει απόψε... έτσι θα το αφήσεις το μουνάκι;», λειτουργούσε ως καμπανάκι, χτυπούσε στο σαλόνι, στο μπαλκόνι, και στο κουζινάκι, οπουδήποτε αλλού, δεν στέρησε από τον εαυτό της την ικανοποίηση να το προφέρει -out of the blue- κοντά στ’ αυτί μου, στην ουρά στο σουβλατζίδικο, ανάμεσα σε πεινασμένους πελάτες, χαμηλόφωνα σε ένα λεωφορείο, φίσκα με ανυπόμονους επιβάτες, σε ένα hip event στον λόφο του Στρέφη,

μάλλον συχνά, παθαίνω την ζημιά με τις γυναίκες, κάποτε μάλιστα ήθελα τόσο πολύ να συγκλονισθώ, δώδεκα το μεσημέρι, ώστε να τα χρειαστώ, με πενηντάρα με 80s φουσκωτά κατάμαυρα μαλλιά, υγρά μεγάλα μάτια, έντονο μακιγιάζ, η ταμίας του μίνι μάρκετ με το βαρύ άρωμα άγγιξε κατά λάθος την παλάμη μου καθώς έδινε τα ρέστα, δεν γλύτωσα το μίνι ηλεκτροσόκ, ανέβηκε στο 0,5 της κλίμακας μέτρησης Watt όταν αντίκρυσα τους ακάλυπτους, φαρδείς, bonny ώμους μιας εικοσιτριάχρονης, κάθονταν απέναντι, χάζευε στο κινητό, μέσα στο βαγόνι στο Μετρό,

καλοδεχούμενες οι ανατριχίλες, ουδέποτε όμως είχα φανταστεί, πόσο μάλλον προετοιμαστεί, πως θα με γήτευε το απόκρυφο σημείο μιας γυναίκας,

(είχα προϋπάρξει φαν της πίσω όψης της ανθρώπινης φιγούρας - στρόγγυλοι ανυψωμένοι, ανάποδες καρδιές, ασπριδεροί κρεβατοκάμαρας, παραλίας αφυδατωμένοι, λεπτεπίλεπτα κωλαράκια που τα αναδείκνυαν χρωματιστά στρινγκάκια, ευτραφή οπίσθια που τα έκρυβαν στενά παντελονάκια),

σεβάσμιο, εξ ορισμού, η λέξη αιδοίο προέρχεται ετυμολογικά από το επίθετο «αἰδοῑος», αποδιδόταν και στον Δία, αναφέρονταν σε πρόσωπα που άξιζαν στοργή και σεβασμό, τρυφερότητα αντίστοιχη, θέλω να πιστεύω, με εκείνη που ένοιωθα όταν το άγγιζα, ταίριαζαν βεβαίως και τα χείλη μας, λεπτά, θα την κατασπάραζα την καϋμένη αν είχα σαν του Idris Elba, ώρες πολλές ξόδεψα στο porn hub (keywords: "skinny", "Russian girls”, "petit") γατάκι πιο ξεχωριστό, δεν κατάφερα να βρω,

-       “a few meters to our right was a group of German women who seemed to be discussing an article from Der Spiegel, one of them had shaved her pubic hair, you could easily make out her slender, delicate slit, “I really go for that type of pussy…” Valerie said in a low voice, it makes you feel like slipping a finger inside,” I really went for them too; but to our left was a Spanish couple where the woman, by contrast, ha a really thick, black, curly pubic bush; I could really go for that too”,^[2]

εσύ, ένας διάσημος Γάλλος συγγραφέας σε holiday resort της τροπικής Ταϊλάνδης:

-       "All Cats Are Beautiful"

εγώ, ένας άσημος μικρομηκάς σε διαμερισματάκι -χωρίς θέρμανση- των Εξαρχείων:

-       «τι θα κάνεις με την γάτα της Βαγγέλη;»,

καθόλου τυχαίο δεν ήταν που το γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα της Μάρας ήταν απολύτως αποσυνδεδεμένο με την πιθανότητα αναπαραγωγής του είδους, δεν είχα συναντήσει γυναίκα τόσο σίγουρη πως δεν θα τεκνοποιούσε, δεν ήταν η μόνη, αν αναλογιστούμε τους δημογραφικούς δείκτες στις ανεπτυγμένες χώρες,

η αύξηση του βιοτικού επιπέδου είχε ως αποτέλεσμα την επιμήκυνση του μέσου όρου ζωής και ταυτόχρονα τον έλεγχο των γεννήσεων, οι κοινωνίες με υψηλή γονιμότητα/θνησιμότητα μετασχηματίστηκαν σε κοινωνίες χαμηλής γονιμότητας/θνησιμότητας,[3] η αύξηση της μακροζωίας, η μείωση της γονιμότητας,

η επιδίωξη της ευζωίας σε τούτη την σεξοϊστορία καθιστούσαν τα όργανα μας σε μέσα παραγωγής της –προσβάσιμης- πολυτέλειας της ηδονής, της απόλαυσης ως αντίβαρο της γκρίζας καθημερινότητας μιας χρεωκοπημένης χώρας, των προσωπικών μας αδιεξόδων, μιας εκτροχιασμένης κοινωνικής πραγματικότητας η οποία, όταν, και αν κάποτε, επανερχόταν σε φυσιολογικά για τις εκτιμήσεις ονειροπολήσεις της πρώιμης νιότης, θα μας συναντούσε με τραύματα και μικρή αντοχή στα ξενύχτια,

«το γαμήσι είναι η ποίηση του φτωχού», υποστήριξε με γενναιοδωρία στα μέσα του 19^ου αιώνα ο Γάλλος ποιητής Charles Pierre Baudelaire, όταν δεν είχε ακόμα εξασφαλισθεί η καθολική πρόσβαση στα οφέλη της εκπαίδευσης, τις χαρές της ανάγνωσης, δεν διαβάζαμε ωστόσο ποίηση, ή λογοτεχνία, αλλά τσεκάραμε στο internet τα news, που όταν ήταν breaking, δεν προμήνυαν κάτι ελπιδοφόρο, έστω θετικό, για την ελληνική οικονομία, την απασχόληση, την πτώση της τιμής του φόρου προστιθέμενης αξίας στα βασικά τυποποιημένα τρόφιμα, τον καφέ, και το αλκοόλ.

 

---

[1] https://www.lrb.co.uk/the-paper/v47/n05/tony-wood/why-did-he-turn

[2] Platform, Michel Houellebecq.

[3] https://www.lrb.co.uk/the-paper/v47/n21/david-runciman/are-we-doomed

 

Sexάρχεια

 

IΙI

These were the days of wine and roses beers and oral pleasures; εντός των στενών ορίων του διαμερίσματος της Μάρας τουλάχιστον, στον έξω κόσμο, παρότι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας δεν ήταν πολύ πολύ πολύ πολύ χειρότερη από εκείνη που παρουσίασε στο έργο του ο Γιάννης Οικονομίδης, όπως πίστευε ο ίδιος,^[1]

these were the days of poetry and prose bigotry and pose, έπεφταν βροχή στα στενά των Εξαρχείων οι πέτρες και τα δακρυγόνα τις Παρασκευές τα βράδια, καίγονταν ή, συνηθέστερα, έπαιρναν αναβολή, οι προσδοκίες και τα όνειρα τις Κυριακές τ’ απογεύματα, μιας κουρασμένης γειτονιάς του κέντρου της Αθήνας, η οποία,

στην πραγματικότητα, δεν είχε βρει ηρεμία έπειτα από τις γενικευμένες ταραχές του Δεκέμβρη του 2008, τα βίαια επεισόδια μεταξύ νεολαίων και των ΜΑΤ είχαν γίνει ρουτίνα, τα κεντρικά γραφεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (σε απόσταση τεσσάρων λεπτών από την πλατεία), τα χρόνια που ακολούθησαν την χρεωκοπία του 2010 γίνονταν στόχος επιθέσεων με βόμβες μολότοφ με συχνότητα δύο φορές το μήνα, εκείνο που σπάνιζε ήταν τα συνεργεία καθαρισμού, κανείς δεν θυμόταν την πιο πρόσφατη ανάδειξη, και αξιοποίηση, εγκαταλελλειμένου κτιρίου της δεκαετίας του 1950, την τελευταία ανακαίνιση νεοκλασικού,

άβολη δεκαετία, ευτυχώς να λέμε, βρήκα την βολή μου στο κρεβάτι της, όπου γευόμασταν ο ένας τον άλλον με άδειο μυαλό από γκρίζες σκέψεις, γέμιζαν με άτακτες, έμπειρη στον έρωτα, η Μάρα γνώριζε στον υπερθετικό βαθμό την μηχανική του σώματος, όταν έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια της το ανδρικό σύστημα οργάνων έπαυε να παίζει τον ρόλο του στη διαδικασία της αναπαραγωγής του είδους, παρήγαγε ηδονή, ενίοτε ανυπόφορη, έμοιαζε με εργαλείο το οποίο μεταχειριζόταν με άνεση, εξοικείωση αντίστοιχη με εκείνη που είχε αποκτήσει με τα εξαρτήματα που χειριζόταν όταν εργαζόταν σε βιοτεχνία ρούχων (κύρηξε πτώχευση το 2012 λόγω ανεξόφλητων χρεών προς το Δημόσιο και άλλους πιστωτές),

«θέλει υγρασία...» την άκουσα κάποτε να μονολογεί ψιθυριστά, το πρόσωπο της κατακόκκινο από λαχτάρα, αντί για ντροπή, αφού του ‘πιανε κουβέντα, θεώρησα σίγουρο πως του ‘χε βγάλει παρατσούκλι, αποφάσισα να μην να μπω ανάμεσα τους, έτσι δεν έμαθα ποτέ το όνομα που του ‘χε χαρίσει, όταν στηρίζονταν με το αριστερό της χέρι πάνω στην κοιλιά μου της χάϊδευα τα μαλλιά, τα μάζευα πίσω από το αυτιά,

«τρελαίνομαι όταν πετάγονται οι φλέβες του!» είπε μια βραδιά με φωνή που δεν είχα ξανακούσει, λεπτή κοριτσίστικη, όταν με ξεχνούσε, απορροφημένη στο παιχνίδι της, βρίσκονταν στα χέρια ζωηρού μικρού παιδιού χωρίς γονική επίβλεψη, έβαζα δεύτερο μαξιλάρι στην πλάτη, να απολαύσω την θέα, την αίσθηση,

 

"first when there was something

a slow glowing Greek dream

that my memory seems not to mind

in Exarheia, I had tired

of bravado and pride

 

close my eyes

feel the rhythm

what a feeling

being's believing"

 

«οι πιο πολύ άντρες δεν έχουν ιδέα τι κάνουν εκεί κάτω» καθώς στο παρελθόν αυτοσχεδίαζα, στις περισσότερες, αν όχι όλες, τις προσωπικές καταδύσεις, προσπαθούσα να ακολουθώ πιστά τις οδηγίες της, προβληματίστηκα, ομολογώ, όταν παρέθεσε στο messenger το εξής quote: “do not think that you are good at sex if you can’t move your tongue and/or mouth in the exact same way  for five minutes straight,”

δεν επιχείρησα να διαπραγματευτώ («να τ’ αφήσουμε στα δύομιση λεπτά;»), ώστε να μην χρειαστεί να διαβάσω την απάντηση της («ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ!!!»),

αναρωτήθηκα, κατόπιν, κατά πόσο ήταν πιο ιδανικά, τότε που τα ζευγάρια συνευρίσκονταν ερωτικά, μέσα σε στάβλους, ανάμεσα από στάχια, έξω στο δάσος, τριγύρω από ανθοφόρα αρωματικά αναρριχώμενα φυτά, ραντεβού στα κλεφτά! βιαστικές αγκαλιές, χάδια πάνω από τα ρούχα, και πεταχτααάχχ φιλιά, μέχρι να σηκώσει η γυναίκα το φουστάνι, να διεισδύσει ο άντρας, κάποια αναφωνητά, τέλος καλό όλα καλά... στην περίπτωση που δεν διερωτηθούμε για το ποσοστό των γυναικείων οργασμών σε σεξ ταινίας εποχής έναντι των συγκαιρινών,

«μα είναι τόσο εθιστικό...» ψιθύρησα καθώς ξάπλωνα δίπλα της, με την γεύση της ακόμα, και ευφορία ισόποση με το πρωινό του Σαββάτου της προηγούμενης βδομάδας,

έπλενε ποτήρια μπροστά από τον νεροχύτη όταν της παρουσίασα περιχαρής την μελανιά, από τα δόντια (της) στο στήθος (μου), είχα μόλις αντιληφθεί την ύπαρξη της στην τουαλέτα, «χαζό παιδί χαρά γεμάτο» είπε γελώντας φιλικά, μου έδωσε μια μικρή σπρωξιά, έπειτα με τράβηξε ξανά κοντά, με φίλησε στα πεταχτά, ήταν η πιο αγαπησιάρικη στιγμή μαζί της (με ρούχα),

ανασηκώθηκε, κάθισε στο κρεβάτι, έστριψε το κεφάλι, έγειρε το πρόσωπο της προς την πλευρά μου, και είπε με αναπάντεχη και πρωτοείδωτη σοβαρότητα, στόμφο και uncanny επισημότητα, «αυτός είναι ο σκοπός... ανήκεις στο μουνί μου»,

πήγε στο μπάνιο να φρεσκαριστεί, πέντε λεπτά αργότερα μπήκε στην κρεβατοκάμαρα καμαρωτή, ολόγυμνη, περπατούσε κορδωμένη, φρικωδώς ελκυστική, τα μάτια μου κοιτούσαν μέχρι τότε αποσβολωμένα το ταβάνι, το στρώμα του κρεβατιού, στην δική μου πλευρά, είχε βουλιάξει μερικά εκατοστά, είχα χάσει λίγο από το χρώμα, ολόκληρη την στύση μου, καθότι άλλωστε η δήλωση της, έστω για μερικά λεπτά, φάνηκε να επέχει κρισιμότητας ανάλογη με εκείνη που εκπορεύεται από την υπογραφή μιας Διεθνούς Ειρηνευτικής Συνθήκης, αλήθεια ισόποση με το νόμο της βαρύτητας,

«καλά είσαι; δείχνεις κάπως χλωμός... έλααα κάνε πιο πέρα...», με έσπρωξε προς την μέση του κρεβατιού, με τα χέρια, με τα δάχτυλα, τα μαγικά της, σε δευτερόλεπτα, είκοσι το πολύ, ήμουν έτοιμος να ξεκινήσει το «έξαλλο χοροπηδητό», έκλεισα τα μάτια, έδινε ρυθμό, αίσθημα παλμών, έκοβε ρυθμό, μαζί και την ανάσα μου, όταν πια το «αχ» (που ακουγόταν) άλλαξε σε «βαχ» στο πρόσωπο της Μάρας εγγράφονταν πια μια αγωνία,

«γαμώτο! πάλι πυροτεχνήματα βλέπω...» μονολόγησε καθώς πετάχτηκε από το κρεβάτι, περπάτησε μέχρι την κουζίνα, έβαλε νερό·

-       that’s right; a fucking –oh…the fucking!- emotional rollercoaster.

---

[1] https://www.youtube.com/watch?v=kis1CTvFOvs

 

Sexάρχεια

IΙ

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα σκεφτεί να αποκαθηλώσω το 69, έως ότου πείστηκα, πως όταν συγχρονίζονται οι εραστές, ο ρυθμός αποσυντονίζεται, με δραματικές συνέπειες όσον αφορά την ποιότητα της απόλαυσης, με την εξαίρεση εκείνων που ανήκαν στον στενό κύκλο των συγγραφέων του Κάμα Σούτρα («ξεκούρδιστη πίπα, ό,τι να ‘ναι γλειφομούνι, κατάλαβες;»),

it came as a shock really, η απομυθοποίηση του ερωτικού παιχνιδιού, η απάντηση βρισκόταν στο λυσάρι της Μάρας, άξιζε τον συμβολικό τιμητικό τίτλο «Η Αρχόντισσα των Θηλασμών», μάλλον όμως θα το έπαιρνε σαν προσβολή, ας σημειωθεί πως ένα αρσενικό δεν θα τον προσέβαλλε ο χαρακτηρισμός «Πρίγκηψ του Κόλπου»,

αμελητέα η πιθανότητα ωστόσο να εγκαθιστούσαμε –εμείς, πρώτοι απ’ όλους- μια updated version ισότητας μεταξύ των δύο φύλων, όσον αφορά την σεξουαλική ζωή (στα εργασιακά η πρόοδος κρίνεται ικανοποιητική), δεν είναι λίγοι όσοι εξακολουθούν να αποκαλούν, υποτιμητικά, «εύκολη» την γυναίκα με μεγάλο αριθμό ερωτικών συντρόφων, ένας άντρας χαρακτηρίζεται ως «γυναικοκατακτητής» (από τους μπουρζουά), «γαμιάς» (από τους λούμπεν λαϊκούς), «άντρακλας» (από τους μικροαστούς), εξίσου promiscuous με μια γυναίκα δηλαδή αλλά χωρίς ανεπιθύμητους συνειρμούς,

το δευτερογενές προκαταρκτικό του σεξ ακολουθεί ενίοτε- χάδια, αγκαλιές, φιλιά, αν ορισμένες γυναίκες θεωρούν υποτιμητικό το blowjob είναι διότι συνδέθηκε υπερβολικά με εικόνες αναπαραγωγής της αχαλίνωτης εκδοχής της πατριαρχίας στο σινεμά, στην βιομηχανία του πορνό, στην τηλεόραση,

παραδείγματος χάριν, γραβατωμένο εταιρικό στέλεχος στον 44^ο όροφο ενός γυάλινου ουρανοξύστη, λιπαρός σαπιοκοιλιάς ιδιοκτήτης μάντρας αυτοκινήτων ξεχασμένης επαρχιακής πόλης, random τύπος, you name it, πάντως μεσήλικας άντρας, βολεύεται αναπαυτικά σε μια καρέκλα, δερμάτινη με ρόδες, ξύλινη, ή πλαστική, στο κάδρο χωράει επίσης η πλάτη νέας εμφανίσιμης γυναίκας που είτε επιλέγει, είτε δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, προσφέρει επιβεβαίωση,

όπως εκείνη που αποζητά ο Wayne Jenkins στην τηλεοπτική σειρά We Own This City  του David Simon (The Wire) και του George Pelecanos, βασισμένη στο βιβλίο του Justin Fenton, ρεπόρτερ της εφημερίδας Baltimore Sun, παρουσιάζει την ιστορία μιας ομάδας διεφθαρμένων αξιωματικών του Αστυνομικού Τμήματος της Βαλτιμόρης, ο αρχηγός τους είχε την συνήθεια να δειπνεί μόνος του μια φορά την εβδομάδα σε ξενοδοχείο, για χώνεψη επέλεγε στοματικό, εκείνος κάθονταν σε πολυθρόνα, στα γόνατα μια σεξεργάτρια, δεν επιχείρησε ποτέ την συνουσία ώστε να μην καταμετρηθεί ως συζυγική απιστία,

όσο για τους άντρες, την προβληματική τροπή που δύναται να λάβει η σχέση τους με το καθόλα προαιρετικό, εδώ που τα λέμε, σεξουαλικό παιχνίδι, αναπαράγουν, ασυνείδητα συχνότερα, τύπους σεξουαλικότητας που ανήκουν στο manual της πατριαρχίας με περασμένη ημερομηνίας λήξης,

-       “among the families of The Sopranos, oral sex performed by a man on a woman is a shameful secret for the man, in Season 1 Junior warns his girlfriend that she can’t tell anyone about his bedroom prowess, ‘they think if you suck pussy, you’ll suck anything..."^[1],

οι άγραφοι νόμοι της σεξουαλικής ζωής των μελών μιας οικογένειας από το New Jersey, εξυπακούεται, ταυτίζονται, εν πολλοίς, με τους άτυπους κανόνες μιας παλαιόθεν, ευρύτερα κοινής, ανδροκεντρικής γυναικοφοβικής κουλτούρας,

όσον αφορά τον βίαιο κόσμο των Sopranos ειδικότερα, το σεξ ταυτίζεται σε απόλυτο βαθμό με την δύναμη, ουδείς απρόσβλητος, βεβαίως, από τον ενδογενή ιό της τυφλότητας της ισχύος, οι τηλεθεατές, το φιλοθέαμον κοινό, μιας από τις δημοφιλέστερες τηλεοπτικές σειρές των τελευταίων τριάντα ετών, didn’t always get it exactly right:

-       "a significant fraction of fans went beyond tolerance for the frailties of the Soprano family towards an uncritical fondness for their often misogynistic violence, David Chase, creator of the TV series, was troubled by how much the less yakking, more whacking contingent of his fan base loved his mobbed-up characters, no matter how badly they behaved, ‘the show is about evil, I was surprised by how hard it was to get people to see that",^[2]                                                                                                                 

κάτι αντίστοιχο, παρατηρήθηκε και στην Ελλάδα, με τις κινηματογραφικές ταινίες του εμβληματικού και λαοφιλούς Γιάννη Οικονομίδη,

αρχικά, όταν ο σκηνοθέτης κατέγραφε την λούμπεν καθημερινότητα του μικροαστού (Σπιρτόκουτο [2002,] Η ψυχή στο στόμα [2006]), η ατάκα που έγινε λαϊκό σουξέ, stencil σε τοίχους, ψηφίδα της ποπ κουλτούρας, συμπύκνωνε κωμικοτραγικά ερωτικά μπλεξίματα: «τι θα κάνεις με την Λίντα, Βαγγέλη;»,

όταν αναπαράστησε μυθοπλαστικά τον κόσμο της παραβατικότητας, της κοινωνικής παρακμής, του οργανωμένου εγκλήματος, των μικροκακοποιών (Μαχαιροβγάλτης [2010],Το μικρό ψάρι [2014], Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς [2020]), ο χαβαλές αντικαταστάθηκε από θανατίλα, viral, meme, story, και short videos, έγινε μια ατάκα του υποκόσμου: «πώς τους πετσόκοψες έτσι;»

μοβόρικος οπότε, πότε πότε ο λαός, ανθρωποφαγικός, και ο Διάβολος, προτού να γίνει έκπτωτος, ως άγγελος υπήρξε.

---

[1] https://pagesix.com/2021/09/24/corey-stoll-thinks-junior-sopranos-oral-sex-storyline-is-sad/

[2] https://www.lrb.co.uk/the-paper/v46/n01/james-meek/do-anything-say-anything